2/3/2007 -

Elimdeki cam kesikleri kabuk bağladı bu gün… Gidişin kadar derin değillerdi çünkü. Ellerim, ellerime bakıyorum da ne de çabuk iyileşiyorlar. Oysa giderken içimde bıraktığın boşluk hala canımı yakıyor. Ve hala kanadığını hissedebiliyorum yüreğimin.



Niye hep savaşmayı seçtin ki benimle? Tam da yüreğimdeki isyanları bastırmışken, kendimle savaşmamaya söz vermişken, yaralarımı sarmışken ve ben seni böyle delicesine sevmişken niye…



Beni sevmeyi deneseydin oysa yaralarıma tuz basmak zorunda kalmazdım… Ne garip değil mi… Gidişinin bıraktığı acıyı bastırsın diye başka acılar seçiyorum artık. Cam kırıklarının üzerinde yürüyorum mesela, ellerimi ateşin üzerinde dolaştırabiliyorum, yumruğumu sıkıp olağan gücümle duvara indirebiliyorum örneğin.

İndiriyorum da ...… Yine de bastıramıyorum yokluğunun bıraktığı acıyı.



Sahi niye gitmiştin…Niye yoktun…Hangi masal kandırdı…Hangi yıldız sakladı ki seni benden?

Sahi… Gitmiştin değil mi..?

Kendimi kandırıyorum sadece

Yoktun.

Hiç olmamıştın ki…

2/3/2007 - Anladımki melekler biten AŞK lar için ağlarmış

Ve apansiz gelen yürek yangini Allahim, dindir bu sancimi Biliyorum simdilerde Meleklerle gökyüzünde Canımı acitmiyor Mavilik Pamuk kanatlar altinda Cicekler; her bir yaninda Serceler cocuk tadinda
 
                    Seni hep sevecegim ASİL YÜREK diyor!
Dualarim seninle devam ediyor

1/3/2007 - Anılar Gibiydin…

Oysa sen, onlar gibi değildin... Anlar gibiydin.

Zaman aktı, geldikleri gibi gitmesini bilen cinslerden. İnsanlar konuştu, uzun

uzun ve sık sık. Gözlerim uzun süre gittiğin noktada bakakaldı, ayak izlerine.

Kaybolmayan sevgin gibiydi gözlerim, yokluğunun aksine.

Ve ansızın çekip gideli...

Uzun zaman geçti. Bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar dakikalar. Yavaş aktı

yokluğunu düşündüğüm anlardaki cümlelerim. Ve hiçbir şey diyemeyişim. Yavaştı

zamanın akışı...

Hiç kimseye benzetemediğim yanların içindi sende kalan suskunluğum. Ve en çok

seni söylemekti, seni sana anlatmaktı doyasıya. Ve her iki cümle arasında hiç

kimse olmayışının ifadesini anlatabilmekti her düşüm. Düşlerimi

gerçekleştirdiğim kadar düştüm, giderken gözlerinin içinden...

Ve gittin. Ansızın bittin… Gidişinin ayak izlerinde seni izlerken, beni

düşürdüğün son umudum geldi gözlerimin önüne...

Anladım. Ben senin için. Hiçbir şey değildim. Hiç kimse de değildim. Son terk

eden hep bendim, ayaklar altında kalan göz yaşlarımın ıslaklığında serinleyen

Oysa sen, onlar gibi değildin...

1/3/2007 - Kırmızı Damlalar

Kırmızı kırmızı damlalar yere dökülür onlar benim kanım, ben değil onlar acı çeker yere düşerken ben acı çekerim siz aptal insanlar bana bakarken çünkü size acırım bana küçümser gibi bakarken

Karanlık bir oda her yer kapkara burda, işte hayat budur herkesi beklerim buraya ama beni yalnız bırakın kendinizde yalnız kalın ancak bu şartla

Hiç bir şey istemem bir parça gülebilmek için ağlamak daha güüzeldir rahatlar insan ne de olsa öyleyse gel sende bu karanlık ortama

Bir kaç damla gözyaşı akar gözümden ama napabilirim ki benimde ruhum kayıp hayatın içinde kalbim kırık param parça bir halde ama karanlığın şartı budur mutlu olmalıyım belki de

1/3/2007 - Rüyanda Görsen İnanma

Karanlık, bir ışıkla dehşet verir aslında çünkü yalnız kalamazsın gölgen vardır yanında

Yalnızım yapayalnız hayat yolunda belki arkamdan gelenler var ama bakmazlarbana , beni güldürün ama ağlarım ben bedenim alışmış ne de olsa

Yalnızlık gülümser ekşi ekşi suratıma ben yalnızken ve ağlarken demekki yalnız değilmişim kendimi yalnız sanırken

Kötümser bir şekilde bakan yok bana karanlık bakar ama o iyidir aslında çünkü düşünme fırsatı verir insana